Το παιδί μου χρειάζεται Εργοθεραπεία για να είναι ανεξάρτητο στην Καθημερινότητά του όταν....

"ΜΑ ΕΛΑ ΝΑ ΠΑΙΞΟΥΜΕ......!!"

            «Μα Έλα Να Παίξουμε….!» Φράση που έχουμε πει πολλές φορές ως παιδιά και που έχουμε ακούσει ως ενήλικες.

            Το παιχνίδι, για τους περισσότερους από εμάς είναι η δραστηριότητα με την οποία ασχολείται το παιδί κατά τον ελεύθερο χρόνο του για να διασκεδάσει. Δεν είναι καθήκον ή εργασία με την οποία το παιδί «πρέπει» να ασχοληθεί και επομένως δεν έχει υποχρεωτικό χαρακτήρα, αντιθέτως θα πρέπει να είναι ευχάριστο και αρεστό στο παιδί (και όχι απαραίτητα σε εμάς).

             Ο σημερινός τρόπος ζωής, συχνά δεν επιτρέπει στους γονείς και τους ενήλικες γενικότερα να παίξουν με τα παιδιά όσο θα ήθελαν. Πέραν του ότι έχουν περιορισμένο χρόνο και αυξημένες υποχρεώσεις  και το πρόγραμμα των παιδιών είναι γεμάτο με δομημένες δραστηριότητες, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει χρόνος για χαλάρωση και ψυχαγωγία. Είναι σημαντικό και για τις δυο πλευρές να περνάνε μαζί ευχάριστο και δημιουργικό χρόνο χτίζοντας παράλληλα μια καλή σχέση  και  απολαμβάνοντας τα οφέλη του παιχνιδιού με το οποίο έχουν επιλέξει να ασχοληθούν.

           Σε κάθε ηλικιακό στάδιο, το παιχνίδι αποτελεί απαραίτητη απασχόληση για το παιδί, αφού έχει πολύ σημαντικό ρόλο στη γενικότερη ανάπτυξή του (συναισθηματική, κινητική, γνωστική, γλωσσική, κοινωνικοποίηση κλπ) και στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς και της ταυτότητάς του. Με το παιχνίδι, το παιδί ανακαλύπτει το περιβάλλον και τον εαυτό του και βελτιώνει δεξιότητες, όπως είναι η φαντασία, η συγκέντρωση, η αυτοπεποίθηση, η ανεξαρτησία, η δημιουργικότητα, ενώ παράλληλα μέσω αυτού απελευθερώνει την ενέργειά του. Το παιχνίδι δηλαδή λειτουργεί ως μηχανισμός ρύθμισης του άγχους.
              Επιπλέον,  μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ένα πολύτιμο εργαλείο μάθησης  αφού βοηθά το παιδί να αντιλαμβάνεται τον κόσμο ως ένα οργανωμένο σύνολο και ταυτόχρονα επιτρέπει στον ενήλικα να του μεταδώσει βασικές αλήθειες και πληροφορίες κάνοντας τη μάθηση διασκέδαση. Μέσα από αυτό το παιδί μπορεί από πολύ μικρή ηλικία να εκφράζει τι πραγματικά εννοεί, πώς βλέπει την καθημερινότητά του και τι αισθάνεται. Αυτός είναι και ένας από τους βασικότερους λόγους για τον οποίο το παιχνίδι χρησιμοποιείται και ως μέσο θεραπείας..

            Διασφαλίζοντας ότι στο πρόγραμμα του παιδιού σας υπάρχει αρκετός χρόνος για παιχνίδι, το βοηθάτε να αναπτυχθεί σωστά. Ένας τρόπος για να βρεθεί αρκετός χρόνος για παιχνίδι είναι να το ενσωματώσετε στο εβδομαδιαίο πρόγραμμα του παιδιού, παραχωρώντας αρκετό χρόνο ώστε να μπορέσει να στήσει το σενάριο του παιχνιδιού, να αναλάβει ρόλους, να ετοιμάσει τα διάφορα βοηθητικά αντικείμενα, να αποφασίσει πώς θα προχωρήσει κ.τ.λ.

         Ο ενήλικας πρέπει να παροτρύνει το παιδί, ανάλογα με την ηλικία του, να εξερευνά το περιβάλλον, τις σκέψεις και τα συναισθήματά του μέσα από το παιχνίδι, φροντίζοντας παράλληλα να δημιουργήσει μια θετική ατμόσφαιρα.
              Ο σχεδιασμός ενός παιχνιδιού θα πρέπει να γίνεται με επίκεντρο το παιδί, τα ενδιαφέροντά και τις ανάγκες του, ενώ ο ενήλικας μπορεί να το ακολουθήσει στο παιχνίδι του, χωρίς να το πιέζει ή να το κάνει να αισθάνεται ότι κάνει κάτι λάθος. Έτσι, μπορούμε να προτείνουμε στο παιδί 2 ή 3 παιχνίδια (υλικά ή φανταστικά) προκειμένου να επιλέξει εκείνο με το οποίο θα ασχοληθούμε. Τα παιχνίδια αυτά θα πρέπει να είναι ενδιαφέροντα τόσο για το παιδί , όσο και για τον ίδιο τον ενήλικα, για να μη βαρεθεί και να έχει κίνητρο να ασχοληθεί με αυτό, να ανταποκρίνεται στις ικανότητες και τις ανάγκες της ηλικίας του παιδιού, να ερεθίζει τη φαντασία του και να μην την περιορίζει και να έχει ως σκοπό την ευχαρίστηση των συμμετεχόντων. Ακόμα, το παιχνίδι δε θα πρέπει να διαρκεί περισσότερη ώρα από εκείνη που μπορεί να συγκεντρωθεί το παιδί ενώ θα πρέπει να δίνουμε στο παιδί το περιθώριο να επιλέξει μια διαφορετική δραστηριότητα όταν βαρεθεί και να μην το πιέζουμε να συνεχίσει να ασχολείται με την ίδια.

              Βρείτε λοιπόν λίγο χρόνο και πείτε στα παιδιά γύρω σας «Έλα να παίξουμε», γιατί συχνά, και οι μεγάλοι το έχουν ανάγκη!  Βγάλτε τα παιδιά έξω για να παίξουν. Είναι για όλους ένας πολύ ωραίος τρόπος για να περάσουν τη μέρα τους! Σκεφτείτε πόσο όμορφα αισθανόμαστε όταν συμμετέχουμε σε κάτι που απολαμβάνουμε πραγματικά. Αυτό είναι και το νόημα του παιχνιδιού… η ψυχαγωγία. Άλλωστε, οι υποχρεώσεις δεν τελειώνουν ποτέ…!

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

Παραμύθι για τα Δικαιώματα και τις Υποχρεώσεις των Παιδιών

Ο ΛΕΟΣ ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ, 

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ 

ΚΑΙ 

ΟΙ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ 

ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ 
ΤΗΣ ΠΑΠΑΚΟΥΜΠΑ

e- book για όλα τα μικρά 
και μεγάλα παιδιά....

https://drive.google.com/file/d/0B7cRWv1VdfuJS0ZrZDItV21oY3c/view?usp=sharing

Ασκήσεις Λεπτής Κινητικότητας

             

           Με τον όρο "Λεπτή Κινητικότητα" εννοούμε την ικανότητα του ατόμου να χρησιμοποιεί τις μικρές μυϊκές ομάδες (δάχτυλα χεριού και καρπός) για να μπορέσει να πραγματοποιήσει ελεγχόμενες κινήσεις και να χειριστεί διάφορα αντικείμενα. 
        Τα παιδιά που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη Λεπτή Κινητικότητα δεν έχουν αρκετά ενδυναμωμένους μύες στα χέρια (σε δάχτυλα και καρπούς) και δυσκολεύονται να χρησιμοποιήσουν σωστά και ανεξάρτητα διάφορα καθημερινά αντικείμενα (πιρούνι, μολύβι, κλειδί, βιβλίο, πινέλο, παιχνίδια κλπ).

            Συνεπώς η Λεπτή Κινητικότητα είναι μια δεξιότητα απαραίτητη όταν θέλουμε να πραγματοποιήσουμε ένα μεγάλος μέρος από τις καθημερινές μας δραστηριότητες. Για παράδειγμα, όταν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε σωστά και ανεξάρτητα ένα κουτάλι ή ένα πιρούνι, να γράψουμε, να ζωγραφίσουμε μέσα σε πλαίσια, να ξεφυλλίσουμε ένα βιβλίο, να βάλουμε και να βγάλουμε τα ρούχα ή τα παπούτσια μας, να χρησιμοποιήσουμε το κλειδί για να ανοίξουμε μια πόρτα, να ξεκρεμάσουμε τα ρούχα από τα μανταλάκια, να χρησιμοποιήσουμε το ψαλίδι κλπ. 

            Έτσι, όταν ένα παιδί λέμε ότι εκπαιδεύεται  για τη βελτίωση της Λεπτής Κινητικότητας, εννοούμε ότι χρησιμοποιούμε δραστηριότητες οι οποίες του είναι οικείες και ειδικά σχεδιασμένες με στόχο την ενδυνάμωση των κατάλληλων μυών προκειμένου μακροπρόθεσμα να καταφέρει να πραγματοποιήσει ανεξάρτητο τις καθημερινές δραστηριότητες που αναφέρθηκαν παραπάνω και να αυξήσει τα επίπεδα της λειτουργικότητάς του (π.χ. να πιάσει σωστά το μολύβι, να χρωματίσει μέσα σε πλαίσιο, να σχηματίσει ευανάγνωστα γράμματα, να κόψει με το ψαλίδι, να παίξει με τουβλάκια και να φτιάξει έναν πύργο, να κουμπώσει τα κουμπιά του, να φάει το φαγητό με το πιρούνι κτλ.) 

            Ορισμένες από τις δραστηριότητες ενδυνάμωσης της Λεπτής Κινητικότητας που έχουν εφαρμοστεί κατά καιρούς στο Κέντρο μας φαίνονται στη συνέχεια.

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

"Ψάχνοντας τον Κρυμμένο Θησαυρό " 1

             

Φτιάχνοντας το δικό μας σαπουνάκι!

Μαζεύοντας και τακτοποιώντας  τα άτακτα φασόλια 

Χτίζοντας το φρούριό μας

Ζωγραφική με πλαστικές πινέζες

Μαγειρεύοντας με πλαστελίνη

Φτιάχνοντας κολλάζ

Σχεδιάζοντας και Χρωματίζοντας

Η ΕΡΓΟΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ

http://www.youtube.com/watch?v=wtoXlfIeGkwhttp://www.youtube.com/watch?v=wtoXlfIeGkw

ΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΕΠ-Υ (ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΕΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ) (Κλινική Εικόνα)

       Η κλινική εικόνα της ΔΕΠ-Υ διαφέρει από παιδί σε παιδί. Ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις που εμφανίζονται όλα τα συμπτώματα σε έντονο βαθμό, ενώ υπάρχει διαφοροποιήση της έντασης συμπτωμάτων και διακυμάνσεις κατά τη διάρκεια της ημέρας και από ώρα σε ώρα.

       Τα κύρια χαρακτηριστικά των παιδιών με ΔΕΠ-Υ είναι η εκδήλωση συμπτωμάτων απροσεξίας και/ή παρορμητικότητας-υπερκινητικότητας, σε βαθμό δυσανάλογο με την ηλικία τους. Το αποτέλεσμα της εκδήλωσης των συμπτωμάτων αυτών είναι να εμφανίζουν περιορισμένες ικανότητες για συγκέντρωση της προσοχής, αναστολή των παρορμήσεών και ρύθμιση της συμπεριφοράς τους, σύμφωνα με συγκεκριμένους κανόνες.

       Το μέσο παιδί μπορεί να είναι ζωηρό, αλλά μπορεί να ελέγξει τον εαυτό του, σε αντίθεση με το παιδί με ΔΕΠ-Υ το οποίο δεν μπορεί να ρυθμίσει σωστά τη συμπεριφορά του.

Τα συμπτώματα που εμφανίζει ένα παιδί με ΔΕΠ-Υ χωρίζονται σε:

Α) Πρωτογενή συμπτώματα: διάσπαση προσοχής, αυθόρμητες κινήσεις και υπερκινητικότητα.

Β) Δευτερογενή συμπτώματα: δυσκολίες στην συμπεριφορά, σχολική αποτυχία, άλλες μαθησιακές δυσκολίες, έλλειψη φίλων, έλλειψη κοινωνικών σχέσεων και χαμηλή αυτοπεποίθηση.

            Α. Ελλειμματική προσοχή- Απροσεξία- Διάσπαση Προσοχής:

·   Δεν μπορεί να εστιάσει την προσοχή του σε λεπτομέρειες

·   Κάνει λάθη απροσεξίας στις εργασίες του σχολείου.

·   Δεν μπορεί να οργανώσει τις εργασίες του

·   Αδιαφορεί για τις οδηγίες που του δίνονται σε σχολικές εργασίες, καθημερινές εργασίες και γενικά καθήκοντα που έχει αναλάβει (χωρίς όλα αυτά να οφείλονται σε αντιδραστική συμπεριφορά ή αδυναμία κατανόησης των οδηγιών) ή δυσκολεύονται να τις ακολουθήσει.

·   Δίνει την εντύπωση ότι δεν ακούει, όταν κάποιος του απευθύνει το λόγο

·   Η Απροσεξία παρουσιάζεται σε έντονο βαθμό, σε βαρετές και επαναλαμβανόμενες εργασίες (σχολικά μαθήματα ή μικροδουλειές στο σπίτι), ενώ δε διατηρεί εύκολα την προσοχή του όταν ασχολείται με κάτι ή όταν παίζει.

·   Χάνει αντικείμενα που είναι απαραίτητα για εργασίες-δραστηριότητες

·   Αποσπάται εύκολα η προσοχή του εξαιτίας εξωτερικών ερεθισμάτων

·   Δεν δείχνει προθυμία να ασχοληθεί με εργασίες που απαιτούν έντονη διανοητική δραστηριότητα

·   Δυσκολεύεται να αρχίσει & να ολοκληρώσει μια σχολική εργασία ή άλλες δραστηριότητες.

·   Δείχνει υπερβολικά ανοργάνωτο

·   Ξεχνά πολύ εύκολα σε σχέση με την ηλικία.

             Β. Υπερκινητικότητα Υπερκινητικότητα - Υπερδραστηριότητα:

·               Βρίσκεται σε συνεχή διέγερση.

·                Συνεχώς μεταπηδά από μια δραστηριότητα σε άλλη.

·               Δυσκολεύεται να πάρει μέρος σε δραστηριότητες ή να παίξει με ηρεμία

·               Υπερβολική νευρικότητα και υπερκινητικότητα σε χώρους που τέτοια συμπεριφορά κρίνεται ακατάλληλη (π.χ. τάξη).  (Παίζει νευρικά με τα χέρια του, στριφογυρίζει αμήχανα στη θέση του, κουνάει τα πόδια, τρέχει, πηδά, σκαρφαλώνει, σηκώνεται από τη θέση ή το θρανίο του σε χώρους όπου δεν πρέπει να μετακινηθεί, δε θέλει να μένει για μεγάλο χρονικό διάστημα σε ένα μέρος, δυσκολία να ασχοληθεί με την ίδια δραστηριότητα για πολύ ώρα)

·               Κάνει συνεχώς θόρυβο & μιλά πολύ, σε σύγκριση με τους συνομηλίκους.

·               Φαίνονται να «μην ησυχάζει ποτέ». Ενδεχομένως να συνυπάρχει και δυσκολία στον ύπνο.

           Γ. Παρορμητικότητα:

·   Διακόπτει ή θέλει να επιβάλλει την παρουσία του π.χ. σε ομαδικά παιχνίδια

·   Ενεργεί πρωτού σκεφτεί

·   Μεταπηδά από τη μια δραστηριότητα στην άλλη

·   Δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του

·   Απαντά χωρίς να του δίνεται ο λόγος

·   Διακόπτει τις συζητήσεις των άλλων

·   Δυσκολεύεται να ακολουθήσει τους κανόνες των παιγνιδιών

·   Ξαφνικά κάνει πράγματα χωρίς να σκεφτεί τις συνέπειες των πράξεων του.

·   Αδυνατεί να περιμένει τη σειρά του

·   Προκαλεί φασαρία

·   Είναι ανοργάνωτος.

·   Χαμηλός αυτό-έλεγχος

·   Διακινδυνεύει δίχως να υπολογίζει τις συνέπειες.

·   Οι εργασίες που παρουσιάζουν είναι απρόσεκτες και ημιτελείς.

·   Είναι επιθετικό προς τους συμμαθητές ή τους ενοχλεί.

·   Μπορεί να αδυνατεί να ακολουθήσει οδηγίες & να φαίνεται σαν να μην παρακολουθεί το συνομιλητή.

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΕΛΕΙΜΜΑΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΟΧΗΣ- ΥΠΕΡΚΙΝΗΤΙΚΟΤΗΤΑ (ΔΕΠ-Υ)- Τι είναι και τι την προκαλεί

       Η ΔΕΠ-Υ είναι μια διαταραχή η οποία εμφανίζεται κατά την ανάπτυξη του παιδιού κυρίως  κατά τη νηπιακή ηλικία (3- 7 ετών). Η εκδήλωσή της γίνεται πιο έντονη με την ένταξη του παιδιού στο σχολείο, όπου και οι απαιτήσεις για συγκέντρωση προσοχής, οργάνωση και συμμόρφωση στους κανόνες είναι αυξημένες. Πρόκειται για μια διαταραχή η οποία επιμένει στο χρόνο και στις διαφορετικές περιβαλλοντικές συνθήκες και η οποία μπορεί να προκαλέσει  σημαντικές δυσκολίες στο παιδί και στο περιβάλλον που ζει, σε σχέση με τη γενικότερη εξέλιξή του.

      Ο όρος ΔΕΠ-Υ αναφέρεται σε σοβαρές συμπεριφορικές και γνωστικές δυσκολίες σε σημαντικούς τομείς ζωής, (διαπροσωπικές σχέσεις, σχολείο, εργασία & οικογένεια) εξαιτίας της υπερβολικής κινητικής δραστηριότητας και των προβλημάτων στον έλεγχο της προσοχής και των παρορμήσεων. 

ΑΙΤΙΑ:

Η ακριβής αιτιολογία για την πρόκληση της ΔΕΠ-Υ δεν είναι γνωστή, ωστόσο οι θεωρίες πάνω στις οποίες στηρίζονται κάποια πιθανά αίτια για την εμφάνιση ADHD, είναι:

Α) Βιολογικές: έλλειψη οξυγόνου (εγκεφαλικός τραυματισμός, μόλυνση ΚΝΣ, ασθένεια ημισφαιρίων-αγγείων, επιληψία.)

Β) Βιοπεριβαλλοντικές: (αλληλεπίδραση βιολογικών επιδράσεων & επιδράσεις περιβάλλοντος.)

Γ) Περιβαλλοντικές: δυσλειτουργικό περιβάλλον οικογένειας και το σχολείου, πρόωρη γέννηση,  κάπνισμα, χρήση αλκοόλ, υπερβολικό στρες κατά την εγκυμοσύνη, εγκεφαλικός τραυματισμός, έκθεση σε τοξικές ουσίες μπορούν να συμβάλουν στην ανάπτυξη της ΔΕΠΥ.
Είναι μύθος ότι η ελλιπής γονική φροντίδα προκαλεί τη ΔΕΠΥ, όμως πληθώρα οικογενειακών χαρακτηριστικών (πχ ασταθής δομή και δυσλειτουργία στην οικογένεια ή έλλειψη γονικού ελέγχου) μπορεί να συμβάλλουν στην επιδείνωση της και στην εμφάνιση επιπλοκών στη συναισθηματική κατάσταση ή συμπεριφορά.

Η ΔΕΠ-Υ δεν είναι πρόβλημα που οφείλεται στην έλλειψη κινήτρου, αλλά  σε ακούσιες αλλαγές της προσοχής (Το παιδί δεν προσέχει επειδή δεν μπορεί να προσέξει και όχι επειδή βαριέται!)

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

ΕΥΚΟΛΗ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΣΕ 10 ΑΠΛΑ ΒΗΜΑΤΑ:

       Το σχολικό έτος έρχεται στο τέλος του και η εξεταστική περίοδος πλησιάζει όλο και περισσότερο δημιουργώντας άγχος σε μαθητές και γονείς. Ο τρόπος που αντιμετωπίζει ο κάθε μαθητής τόσο την προετοιμασία όσο και την ίδια την εξεταστική περίοδο είναι καθοριστικός για το τελικό αποτέλεσμα. Η σωστή οργάνωση, η καλή προετοιμασία και η θετική εικόνα που σχηματίζει καθένας για τον εαυτό του αποτελούν ορισμένους από τους βασικότερους παράγοντες που επηρεάζουν το αποτέλεσμα αυτό. Μέσα από την ενσωμάτωση των παραγόντων αυτών στην καθημερινότητα όπως φαίνεται στη συνέχεια, η συνολική προσπάθεια διευκολύνεται σημαντικά. 

1. Βρες τον τρόπο μελέτης που σε βοηθά περισσότερο (μελέτη με απόλυτη ησυχία, με παρέα, με μουσική καθώς και ποιες ώρες την ημέρα κλπ).
2. Βάλε εύκολους στόχους που θα έχουν νόημα για εσένα και τους οποίους μπορείς να πραγματοποιήσεις (να είναι ρεαλιστικοί). Οι στόχοι αυτοί θα σε βοηθήσουν να συνεχίσεις την προσπάθεια και στους δύσκολους καιρούς (Να ξέρεις «ΓΙΑΤΙ» προσπαθείς).
3. Οργάνωσε το χώρο μελέτης σου. Προτίμησε ένα περιβάλλον χωρίς περιττά ερεθίσματα (θόρυβος, τηλεόραση, φωνές κλπ), το οποίο κάνει τη μελέτη πιο εύκολη και βοηθά στην κατανόηση και την απομνημόνευση με μεγαλύτερη ευκολία.
4. Οργάνωσε το χρόνο σου. Βάλε προτεραιότητες και αφιέρωσε περισσότερο χρόνο στα μαθήματα που είναι πιο σημαντικά για εσένα. Κατασκεύασε ένα πρόγραμμα μελέτης το οποίο θα περιέχει την ημέρα, τα μαθήματα με τα οποία θα ασχοληθείς και το χρόνο που θα αφιερώσεις σε κάθε μάθημα. Στο πρόγραμμα αυτό θα πρέπει να συμπεριλαμβάνονται και αρκετά μικρά διαλλείματα, τα οποία επιτρέπουν στον εγκέφαλο να αποφορτιστεί και να μπορέσει να αφομοιώσει με μεγαλύτερη ευκολία νέα δεδομένα. Αυτό που μετράει είναι η ποιότητα και όχι αποκλειστικά η ποσότητα της μελέτης.
5. Μην εξωθείς τον εαυτό σου στα άκρα. Δημιούργησε ένα καθημερινό  πρόγραμμα στο οποίο θα υπάρχουν με γαλάζιο χρώμα οι ώρες της παραγωγικότητας (ώρες της μελέτης, του Φροντιστηρίου κλπ), με πράσινο χρώμα οι ώρες που αφιερώνεις στον εαυτό σου (Αυτοφροντίδα) (για να κάνεις μπάνιο, να φας κλπ) και με κόκκινο χρώμα οι ελεύθερες ώρες (βόλτα με φίλους, να ακούσεις μουσική, να χαλαρώσεις, χόμπι κλπ). Στο πρόγραμμα θα πρέπει να περιλαμβάνονται τουλάχιστον 7-8 ώρες συνεχόμενου ύπνου.
6. Εξασκήσου στις στρατηγικές μείωσης του άγχους. Κλείσε τα μάτια σου και μέτρα ανάποδα και αργά ως το 10 παίρνοντας βαθιές ανάσες μετά από κάθε αριθμό. Σφίξε τα χέρια σου σε μπουνιές όσο πιο δυνατά μπορείς και στη συνέχεια άφησε τους μύες να χαλαρώσουν. Τράβηξε τους ώμους σου προς τα πίσω και κάτω κρατώντας παράλληλα τον κορμό σου σταθερό. Άλλαξε στάση στην καρέκλα σου ή ζήτησε από τον εξεταστή να σηκωθείς για λίγο από τη θέση σου για να ξεμουδιάσεις.
7. Ενεργοποίησε τις αισθήσεις σου για να πετύχεις καλύτερη συγκέντρωση και διατήρηση της προσοχής. Η Γεύση (π.χ. Μάσησε μια τσίχλα, την οποία θα ανανεώνεις μετά από κάποιο χρονικό διάστημα. Έχε μαζί σου ένα μπουκάλι με δροσερό νερό κλπ), η Όσφρηση (π.χ. Βάλε κολώνια στον καρπό σου την οποία μπορείς να μυρίζεις κατά διαστήματα), η Ακοή (π.χ. ακούσε ένα τραγούδι που σου αρέσει.), η Αφή και η Όραση (π.χ. εφοδιάσου με μολύβια και στυλό που έχουν έντονα χρώματα στο εξωτερικό τους και μαλακές λαστιχιένες λαβές κλπ) δίνουν στον εγκέφαλό σου κατάλληλα  ερεθίσματα τα οποία τον «διατηρούν ξύπνιο».
8. Λίγο πριν πας στο εξεταστικό κέντρο μη μελετήσεις. Βάλε το ξυπητήρι να χτυπήσει αρκετή ώρα πριν την εξέταση. Κάνε ένα χαλαρωτικό ντους, βάλε ένα άρωμα και κάνε ένα μικρό περίπατο κατά προτίμηση μόνος σου ακούγοντας τη μουσική που σου αρέσει και που σε χαλαρώνει. Ο στόχος είναι να μην πας αγχωμένος στην εξέταση, αλλά να είσαι όσο είναι δυνατόν πιο χαλαρός. Πριν φύγεις από το σπίτι βεβαιώσου ότι έχεις εφοδιαστεί με όλα τα απαραίτητα (ταυτότητα, κάρτα Πανελληνίων Εξετάσεων, μολύβια, γόμες, στυλό κλπ).
9. Προσπάθησε 15 τουλάχιστον λεπτά πριν την εξέταση να χαλαρώσεις. Απέφυγε τις επαναλήψεις της ύλης, αλλά και τους συμμαθητές σου που είναι πολύ αγχωμένοι. Η απομόνωση και η χαλαρωτική μουσική είναι μια καλή διέξοδος. Προσπάθησε να κάνεις θετικές σκέψεις και υποσχέσου στον εαυτό σου μια επιβράβευση για την προσπάθεια που έχει κάνει μέχρι τώρα την οποία θα πραγματοιποιήσεις μετά από κάθε εξέταση (ένα παγωτό, ένα περιοδικό, μια βόλτα κλπ). Μην είσαι σκληρός με τον εαυτό σου σε περίπτωση που τα αποτελέσματα δεν είναι αυτά που περίμενες, γιατί θα έχεις αρνητικές επιπτώσεις στην αυτοεκτίμησή σου και θα είναι πιο δύσκολο να αποδόσεις τα μέγιστα κατά την εξέταση των μαθημάτων που ακολουθούν.
10. Αφού πάρεις την κόλλα με τα θέματα, μέτρα αργά ως το 10 και μετά κοίταξέ την και συγκεντρώσου. Δώσε βάση στις οδηγίες που σου δίνουν και βεβαιώσου ότι έχει καταλάβει τι ακριβώς σου ζητάει η εκφώνηση. Ξεκίνα από τα θέματα που γνωρίζεις καλύτερα. Αν δε θυμάσαι τίποτα από το άγχος πάρε βαθιές ανάσες και αφιέρωσε μερικά λεπτά στο να χαλαρώσεις. Κράτησε πρόχειρες σημειώσεις τις οποίες θα χρησιμοποιήσεις για την ανάπτυξη του θέματος.

      Σε συνδιασμό με τα παραπάνω βήματα και τη θετική συμπαράσταση των γονέων, ο υποψήφιος θα καταφερει με μικρότερη ψυχική και σωματική κόπωση να επιτύχει το στόχο του. Καλή επιτυχία σε όλους!!

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

Ο Μάγος που έπρεπε να αφήσει το Γίγαντα και το Νάνο- Ένα παραμύθι για τον Αποχωρισμό

         Στην τελευταία συνάντηση της ομάδας με τα μεγαλύτερα παιδιά του Προγράμματος "Ο Μικρός Ελέφαντας μας λέει Παραμύθια", αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια Παραμυθόσουπα, να δημιουργήσουμε δηλαδή όλοι μαζί ένα δικό μας παραμύθι. Προτείναμε λοιπόν στα παιδιά μιας και θα ήταν η τελευταία μας συνάντηση, το παραμύθι αυτό να έχει ως θέμα τον αποχωρισμό και εκείνα συμφώνησαν. Αρχικά το κάθε μέλος πρότεινε από έναν τίτλο που θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε και αφού ψηφίσαμε και καταλήξαμε στο ποιος θα ήταν αυτός, καθίσαμε όλοι μαζί σε έναν κύκλο. Για να δημιουργήσουμε το παραμύθι, χρειαζόμασταν έναν "γραμματέα" προκειμένου τα παιδιά να μη χάνουν τον ειρμό της σκέψης τους ενώ θα προσπαθούσαν να καταγράψουν το παραμύθι, καθώς και μια μπάλα. Ο πρώτος αφηγητής ξεκίνησε να δημιουργεί το παραμύθι και όταν ήταν έτοιμος, πέταξε  την μπάλα στον επόμενο παραμυθά, ο οποίος συνέχισε την ιστορία και στη συνέχεια πέταξε την μπάλα στο τρίτο μέλος της ομάδας κλπ. Το τελευταίο μέλος της ομάδας έγραψε τον επίλογο και αφού το διαβάσαμε όλοι μαζί και το συζητήσαμε, το δραματοποιήσαμε.

                         Ο Μάγος που έπρεπε να αφήσει το Γίγαντα και το Νάνο

                                     Ένα παραμύθι για τον Αποχωρισμό

         Ο Μάγος Ξυστρίδης ξύπνησε πολύ πρωί, πριν ακόμα χαράξει ο ήλιος. Έπρεπε να μαζέψει όλα του τα πράγματα και τα μαγικά του εργαλεία. Έπρεπε να φύγει γρήγορα για να πάει στο Βόριο Πόλο, αφήνοντας πίσω του το σπίτι του και τους φίλους του, το Γίγαντα και το Νάνο. Είχαν συμφωνήσει μόλις ετοίμαζε όλα του τα πράγματα να πάει να τους συναντήσει για να τους αποχαιρετήσει, αλλά ήταν πολύ λυπημένος και δεν μπορούσε να τους δει. Έτσι, αποφάσισε να πάει στους φίλους του τα ζώα και να τα ρωτήσει πώς θα μπορούσε να αποχωριστεί τους αγαπημένους του φίλους, χωρίς να τους στεναχωρήσει και χωρίς να λυπηθεί πολύ και ο ίδιος. Τα ζώα τότε του είπαν να πάει να βρει το γέρο μάγο- Τόλκινγκ που ήξερε πολλά και που είχε γράψει δική του γλώσσα και πολλά βιβλία για να τον βοηθήσει στο πρόβλημά του. Πήγε λοιπόν στο γερό-μάγο, ο που του είπε να πάει να βρει τις γοργόνες που βρίσκονται στην μαγική θάλασσα και να ρωτήσει εκεί ξανά. Όμως θα έπρεπε να προσέχει τους καρχαρίες που τη φυλάνε, το βασιλιά και τη βασίλισσα των γοργονών που δεν αφήνουν κανέναν να τους πλησιάσει, τους φρουρούς και να μην τον καταπιεί καμιά φάλαινα. 

       Όταν έφτασε στις γοργόνες πολέμησε πολύ γενναία με τους φρουρούς και στον τελευταίο και πιο δυνατό έκανε μάγια και τον μετέτρεψε σε μονόκερο. Μπροστά του ήταν το βασίλειο. Τότε ρώτησε τις γοργόνες που υπήρχαν εκεί τι άλλο θα έπρεπε να κάνει. Εκείνες του απάντησαν ότι θα έπρεπε να πάει να βρει τη λύση στο αίνιγμα που θα του έβαζαν ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα για να του δώσουν ένα μαγικό βοτάνι που θα χρησιμοποιούσε για να φτιάξει ένα ξεχωριστό φίλτρο, το φίλτρο της Τηλεμεταφοράς. Με το φίλτρο αυτό θα μπορούσε να μεταφερθεί όπου ήθελε και δε θα του έλειπαν οι φίλοι του, άρα κάθε φορά που θα έπρεπε να τους αποχωριστεί δε θα ήταν τόσο λυπημένος γιατί θα μπορούσε να τους ξανα δει πολύ εύκολα. 

     Ο Μάγος Ξυστρίδης μπήκε στο παλάτι και παρουσιάστηκε στο Βασιλιά και στη Βασίλισσα από μακριά και χωρίς να τους πλησιάσει γιατί θυμόταν τι του είχε πει ο γερο-μάγος. "Ήρθα για να ακούσω το αίνιγμά σας", είπε με δυνατή φωνή για να είναι σίγουρος ότι μπορούσαν να τον ακούσουν από την άλλη μεριά της αίθουσας. Η Βασίλισσα σηκώθηκε και φώναξε:

                                   "Κόκκινη θάλασσα, πράσινη άμμος, μαύρα ψαράκια. Τι είναι;"

     Ο Μάγος Ξυστρίδης έξυσε το κεφάλι του. Σκέφτηκε, ξανασκέφτηκε και ξαφνικά φώναξε ενθουσιασμένος! "Το καρπούζι!!". "Σωστά!" είπαν ο Βασιλιάς και η Βασίλισσα. "Πάνω στο τραπέζι θα βρεις το βοτάνι που ψάχνεις." Ο Μάγος πήρε το βοτάνι γρήγορα και ξεκίνησε να φτιάχνει το ξεχωριστό φίλτρο της Τηλεμεταφοράς. Το ήπιε γρήγορα- γρήγορα και τηλεμεταφέρθηκε στο σπίτι του.      

       Όταν έφτασε εκεί, δεν ήξερε πού θα μπορούσε να βρει τους φίλους του και έτσι αποφάσισε να φτιάξει ένα μαγικό ξόρκι για να τους εντοπίσει και να τους πει ότι το είχε σκεφτεί ξανά και ότι είχε αποφασίσει να μην μετακομίσει τελικά. Το ξόρκι έδειξε ότι οι φίλοι του νόμιζαν πως ο Μάγος Ξυστρίδης είχε φύγει ήδη για το Βόρειο Πόλο και είχαν πάει να τον βρουν εκεί. Έτσι, αποφάσισε να τηλεμεταφερεθεί για να τους προλάβει. Καθώς όμως τηλεμεταφερόταν, τα ρούχα του άλλαξαν χρώμα και έγιναν άσπρα. 

       Όταν έφτασε, είδε τους φίλους του από μακριά και τους φώναξε, αλλά αυτοί δεν μπορούσαν να τον ακούσουν γιατί είχε πολύ αέρα και ούτε μπορούσαν να τον δουν γιατί τα ρούχα του είχαν το ίδιο χρώμα με το χιόνι. Εκείνος έτρεξε να τους βρει, αλλά ο Γίγαντας και ο Νάνος είχαν προλάβει να πάνε στο σπίτι που θα έμενε ο Μάγος Ξυστρίδης. Εκείνος όμως επειδή πάντα μπέρδευε τα νούμερα, πήγε κατά λάθος σε ένα άλλο σπίτι χωρίς να το καταλάβει και άρχισε να χτυπά την πόρτα πάρα πολύ δυνατά. Η πόρτα άνοιξε και από μέσα βγήκε μια γριούλα που άρχισε να τον κοπανάει με το μπαστούνι της τόσο δυνατά που ο Μάγος Ξυστρίδης έκανε καρούμπαλο. 

      Οι φίλοι του άκουσαν τις φωνές του και βγήκαν γρήγορα έξω για να τον βοηθήσουν. Ο Μάγος από τη χαρά του που τους έβλεπε ξέχασε τον πόνο του, τους αγκάλιασε και τους είπε ότι δε θα έφευγε και δε θα τους αποχωριζόταν ποτέ και ότι ήθελε να είναι μαζί τους για πάντα. Τότε ο Γίγαντας και ο Νάνος του είπαν ότι καταλαβαίνουν πως έπρεπε να μείνει στο Βόρειο Πόλο και ότι έπρεπε να ακολουθήσει το όνειρό του. Τότε τους είπε για για την τηλεμεταφορά και ότι θα μπορούσαν να τον βλέπουν πιο συχνά γιατί μπορούσε να τηλεμεταφερθεί. Του είπαν όμως ότι είχαν σκεφτεί να κατασκευάσουν όλοι μαζί ένα μαγικό φίλτρο επικοινωνίας  με τη βοήθεια του ξακουστού μάγου Δοκιμαστίξ γιατί μπορεί να έχει δουλειές και να μην μπορεί να τηλεμεταφερθεί. Με το φίλτρο αυτό θα μπορούσαν να είναι πάντα μαζί και πάντα αγαπημένοι όπου και να βρίσκονται. 

        Ο Μάγος Δοκιμαστίξ τους έδωσε το μαγικό φίλτρο και τους είπε ότι όταν πεθυμούν ο ένας τον άλλο μπορούν να χρησιμοποιούν το μυαλό και την καρδιά τους και να σκέφτονται τις όμορφες στιγμές που έχουν ζήσει μαζί. Μετά θα πίνουν το μαγικό φίλτρο και θα καταφέρνουν να επικοινωνούν μεταξύ τους. Έτσι ότι και να γινόταν, ακόμα και αν κάποιος από τους τρεις τους μετακόμιζε μακριά, το φίλτρο της επικοινωνίας θα τους έκανε να θυμούνται ο ένας τον άλλο για πάντα, όπως και έγινε. Οι τρεις φίλοι έζησαν για πολλά χρόνια αγαπημένοι, άλλοτε κοντά και άλλοτε μακριά ο ένας από τον άλλο.

                              Με αγάπη,
Τα μεγάλα παιδιά της ομάδας του Προγράμματος  "Ο Μικρός Ελέφαντας μας λέει παραμύθια"

ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΑΚΙ…. Μέρος Β΄: Αριστερόχειρας σε έναν κόσμο που γυρίζει δεξιά

        Σε ένα κόσμο που όλα «γυρίζουν προς τα δεξιά», η καθημερινότητα των αριστερόχειρων που αποτελούν την μειοψηφία του παγκόσμιου πληθυσμού (10%)  είναι δύσκολη μιας και όλα σχεδόν τα αντικείμενα που καλούνται να χρησιμοποιήσουν για να πραγματοποιήσουν μια δραστηριότητα είναι σχεδιασμένα για την πλειοψηφία, δηλαδή για τους δεξιόχειρες. 

       Συνεπώς, ακόμα κι αν ο αριστερόχειρας δεν είχε πιεστεί να αλλάξει χέρι γραφής στην παιδική του ηλικία άμεσα, υποχρεούται έμμεσα να χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι από τον τρόπο που είναι διευθετημένο το περιβάλλον του, με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται ή ακόμα και να αποτυγχάνει να πραγματοποιήσει ορισμένες βασικές καθημερινές δραστηριότητες. Έτσι είναι πιθανό συχνά να προκαλούνται μικροατυχήματα με συνέπεια το άτομο να χαρακτηρίζεται ως «αδέξιο», αφού το δεξί του χέρι που αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει δεν είναι το «κύριο» και επομένως δεν είναι πολύ επιδέξιο.

      Αντίστοιχες δυσκολίες και πιθανόν σε μεγαλύτερο βαθμό θα αντιμετωπίσουν και οι δεξιόχειρες όταν για κάποιο λόγο (π.χ. αν σπάσουμε το δεξί χέρι) αναγκαστούν να χρησιμοποιήσουν το αριστερό τους χέρι ως κύριο.

     Οι πιο συχνές δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας αριστερόχειρας κατά την πραγματοποίηση βασικών καθημερινών δραστηριοτήτων είναι το άνοιγμα μιας κονσέρβας, ενός μπουκαλιού με καπάκι που βιδώνει ή που απαιτείται η χρήση του τιρμπουσόν, της βρύσης, το σερβίρισμα της σούπας, να αδειάσει το περιεχόμενο από ένα μπρίκι η να βιδώσει μια βίδα. Επιπλέον, κατά την οδήγηση αναγκάζεται να αλλάζει τις ταχύτητες και να χρησιμοποιεί τα πετάλια με τα δεξιά του άκρα. Στο σχολείο αντιμετωπίζουν δυσκολίες στη χρήση του ψαλιδιού και του χάρακα, τα γραπτά τους είναι συνήθως γεμάτα μουτζούρες ενώ είναι πιθανόν να δυσκολευτούν να καθίσουν με δεξιόχειρα συμμαθητή τους αφού τα χέρια τους «συγκρούονται» κατά τη γραφή. Ορισμένες από τις παραπάνω δυσκολίες συχνά καταπονούν το σώµα τους (καρπός, μύες κορμού κλπ).

       Σήμερα έχουν δημιουργηθεί και κυκλοφορούν στην αγορά αρκετά εργονομικά προϊόντα, ειδικά κατασκευασμένα για αριστερόχειρες (ξύστρες, ανοιχτήρια, τετράδια σπιράλ, ψαλίδια, κατσαβίδια κλπ.), με στόχο αφενός να τους διευκολύνουν την εκτέλεση των καθημερινών δραστηριοτήτων και αφετέρου να αποφευχθεί η σωματική καταπόνηση.

       Οι αριστερόχειρες είναι εξίσου ικανοί με τους δεξιόχειρες σε όλους τους τομείς ζωής, παρόλο που το περιβάλλον μας εξυπηρετεί την πλειοψηφία (δηλαδή τους δεξιόχειρες) τους δυσκολεύει αρκετά σε καθημερινό επίπεδο. Μέσα όμως από τις κατάλληλες εργονομικές διευθετήσεις σε σχέση με τον τρόπο που είναι φτιαγμένο το περιβάλλον που πραγματοποιούν τις δραστηριότητές τους (π.χ. ο πάγκος της κουζίνας κλπ) και σε σχέση με τα αντικείμενα που χρησιμοποιούν, μπορούν να διαβιούν με πολύ μεγαλύτερη ευκολία σε επίπεδο καθημερινότητας και με πιο καλά αποτελέσματα σε επίπεδο ποιότητας.

Βαρβάρα Γρηγοράκη
Εργοθεραπεύτρια
Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"
Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια

ΤΟ «ΚΑΛΟ» ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΜΟΥ ΧΕΡΑΚΙ…. Μέρος Α΄: «Όταν ο αριστερόχειρας γίνεται δεξιόχειρας.»

       «Με το καλό χεράκι πιάσε το μολύβι….», έκφραση που έχει ακούσει η πλειοψηφία των αριστερόχειρων στις πρώτες προσπάθειες για γραφή.  

       Σύμφωνα με έρευνες 1 στα 10 άτομα παγκοσμίως είναι αριστερόχειρας, ενώ η αναλογία αυτή θα ήταν μεγαλύτερη αν τα παλαιότερα κυρίως χρόνια (όπου η αριστεροχειρία ήταν κάτι το παράξενο και το κατακριτέο), οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί δεν πίεζαν τα παιδιά να αλλάξουν το χέρι που χρησιμοποιούν για τη γραφή. 
      Το να πούμε με βεβαιότητα ότι ένας άνθρωπος είναι αριστερόχειρας, δεν είναι εύκολη υπόθεση, μιας και το χέρι που χρησιμοποιούμε για τη γραφή, δεν επαρκεί ως κριτήριο και πρέπει να συνυπολογίσουμε ένα σύνολο από παράγοντες όπως φαίνεται και στη συνέχεια.

      Ένας από τους βασικότερους παράγοντες είναι η Πλευρίωση του ατόμου, η επικράτηση δηλαδή της μιας πλευράς του σώματος («κύρια» πλευρά), σε σχέση με το μάτι, το χέρι, το πόδι και το αυτί του ατόμου. 
     Για να πούμε λοιπόν ότι ένα άτομο έχει αριστερή πλευρίωση, σημαίνει ότι χρησιμοποιεί το αριστερό του χέρι ως κύριο στην πραγματοποίηση των περισσότερων δραστηριοτήτων (και όχι μόνο κατά τη γραφή), το αριστερό του πόδι (πχ. στο να κλωτσήσει μια μπάλα), να έχει µεγαλύτερη οπτική οξύτητα στο αριστερό µάτι (π.χ. όταν χρησιμοποιεί τηλεσκόπιο ή φωτογραφική μηχανή) και καλύτερη ακουστική δυναµικότητα στο αριστερό αυτί (πχ. Το αυτί που επιλέγει για να βάλει το ακουστικό του τηλεφώνου, για να του πούμε ένα μυστικό κλπ).

      Η πλευρίωση του ατόμου συνδέεται άμεσα με το μέρος του εγκεφάλου (δηλαδή το «εγκεφαλικό ημισφαίριο»), το οποίο χρησιμοποιεί σε μεγαλύτερο βαθμό (δηλαδή ως «κύριο» ημισφαίριο). 
        Ο εγκέφαλος λειτουργεί έτσι ώστε το κάθε ημισφαίριο να ελέγχει την αντίθετη πλευρά του σώματος και τις κινήσεις που πραγματοποιούνται σε αυτό, δηλαδή το δεξιό ημισφαίριο ελέγχει το αριστερό τμήμα του σώματος, ενώ το αριστερό ημισφαίριο το δεξιό τμήμα του σώματος.  Τα δυο ημισφαίρια (αριστερό και δεξιό) δε λειτουργούν συμμετρικά, καθώς το κυρίως  είναι πιο ανεπτυγμένο ενώ το καθένα από αυτά αποτελεί την "εδρα" για διαφορετικές δεξιότητες. 

        Έτσι, το αριστερό ημισφαίριο που χρησιμοποιούν οι δεξιόχειρες είναι υπεύθυνο για την αναλυτική σκέψη, τα μαθηματικά, τις επιστήμες, τη λογική, τη γλώσσα, τη γραμματική και τη γραφή, την αντίληψη του χρόνου και του λόγου, το συμβολισμό και την ομιλία. 
       Αντίθετα, οι αριστερόχειρες χρησιμοποιούν κατεξοχήν το δεξιό ημισφαίριο που είναι υπεύθυνο για την ολιστική σκέψη, τις τέχνες και την καλλιτεχνική έκφραση, τη δημιουργικότητα, τη φαντασία, την οπτική μνήμη και την οπτική αντίληψη του λόγου, την επικοινωνία, την κατανόηση των μεταφορών εννοιών και του χιούμορ, την αντίληψη, τη μουσική και τα συναισθήματα.

      Η υποχρεωτική και βίαιη αλλαγή του χεριού γραφής και συνεπώς του εγκεφαλικού ημισφαιρίου ειδικά σε μικρή ηλικία μπορεί να αποτελέσει σημαντικό εμπόδιο στην ομαλή ανάπτυξη του εγκεφάλου του παιδιού και μεταξύ άλλων να προκαλέσει δυσκολίες κατά τη γραφή, τη μάθηση και την ανάγνωση, διαταραχές στην ισορροπία και στον προσανατολισμό, αδεξιότητα, ανασφάλεια στις κινήσεις κλπ. 
     Επιπλέον, είναι πολύ πιθανό να αφήσει στο παιδί την αίσθηση ότι κάνει κάτι κακό που χρησιμοποιεί το αριστερό χέρι ως κύριο και ότι διαφέρει με αρνητικό τρόπο από το μέσο όρο, με αποτέλεσμα δευτερογενώς να δημιουργούνται έντονες ψυχολογικές δυσκολίες (σε σχέση με την αυτοπεποίθηση, την εικόνα εαυτού κλπ). Έτσι, ακόμα και όταν συντρέχει σημαντικός λόγος για την αλλαγή της κύριας πλευράς του σώματος (π.χ. για ιατρικούς, εκπαιδευτικούς λόγους κλπ), θα πρέπει να γίνεται μέσα από συνολική παρέμβαση και συνεργασία διάφορων ειδικοτήτων (ψυχολόγος, εργοθεραπευτής, λογοθεραπευτής κλπ) με την οικογένεια και το σχολείο.

        Έχει περάσει πια ο καιρός που η έλλειψη γνώσης και η προκατάληψη βασάνιζαν τους αριστερόχειρες. Που υπήρχε το «καλό» δεξί και το «κακό» αριστερό χέρι και που η αριστεροχειρία αποδιδόταν σε δεισιδαιμονίες. Σήμερα είναι κατανοητό ότι οι αριστερόχειρες είναι άτομα εξίσου ικανά με τους δεξιόχειρες σε όλους τους τομείς ζωής, παρόλο που το περιβάλλον μας είναι φτιαγμένο για να εξυπηρετεί την πλειοψηφία (δηλαδή τους δεξιόχειρες), με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζουν αρκετές δυσκολίες σε καθημερινό επίπεδο.          Η αριστεροχειρία δεν είναι μια παθολογική κατάσταση που θα πρέπει να αντιμετωπιστεί. Είναι σημαντικό να βλέπουμε τη θετική όψη των πραγμάτων και επομένως το αριστερό «χεράκι» όχι μόνο δεν είναι «κακό», αλλά είναι και «το χέρι της καρδιάς»!

Βαρβάρα Γρηγοράκη

Εργοθεραπεύτρια

Υπεύθυνη "Μεγαλώνω"

Κέντρο για το Παιδί & την Οικογένεια